ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਇਹੋਈ ਖ਼ੁਦ ਹੀ, ਨਹੀਂ ਔਰ ਕੋਈ ਅਲੀਂਦਾ ।
ਮੰਸੂਰ ਹੋਕੇ ਵੇਖੋ, ਸੂਲੀ ਊਪਰ ਚੜ੍ਹੀਂਦਾ ।
ਤਰਹੂੰ ਤਰਹ ਤਮਾਸ਼ਾ, ਆਪ ਆਪਣਾ ਸੁਣੀਂਦਾ ।
(ਅਲੀਂਦਾ=ਬੋਲਦਾ, ਤਰਹੂੰ ਤਰਹ=ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ)
ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਇਹੋਈ ਖ਼ੁਦ ਹੀ
About the poet
Sachal Sarmast
Sachal Sarmast, born Abdul Wahab Farooqi was a Sufi poet from Sindh (Now in Pakistan)
View profile & all 9 Poems / StoriesMore from Sachal Sarmast
ਨੰਗੜਾ ਨਿਮਾਣੀ ਦਾ
ਨੰਗੜਾ ਨਿਮਾਣੀ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਪਾਲਣਾਮੈਲੀ ਹਾਂ ਮੰਦੀ ਹਾਂ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੇਡੀ ਬੰਦੀ ਹਾਂ
ਕੇਹਾ ਸ਼ਕ ਗੁਮਾਨ ਦਾਨਿਯਾਂ ਵੇ
ਕੇਹਾ ਸ਼ਕ ਗੁਮਾਨ ਦਾਨਿਯਾਂ ਵੇ, ਸਭ ਕਹੀਂ ਸੂਰਤ ਸੈਰ ਤੁਸਾਡਾ ।ਲੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਿਕ, ਕੀਤੋਈ ਹਮ ਹੈਰਾਨ ।
ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਵਹਦਤ ਵਾਲੀ
ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਵਹਦਤ ਵਾਲੀ, ਜਦਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆਂਦੇ ।ਆਵ ਦਰਿਯਾਏ ਹੈਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਟੁਪ ਟੁਪ ਗੋਤੇ ਖਾਂਦੇ ।
ਸੋਈ ਕਮੁ ਕਰੀਜੇ
ਸੋਈ ਕਮੁ ਕਰੀਜੇ, ਜੰਹਿੰ ਵਿਚ ਅੱਲਾਹ ਆਪ ਬਣੀਜੇ ।ਵਿਚ ਮੈਦਾਨ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲੇ, ਦਮ ਕਦਮ ਧਰੀਜੇ ।
ਇਸ਼ਕੁ ਥੀ ਇਨਸਾਨੁ
ਇਸ਼ਕੁ ਥੀ ਇਨਸਾਨੁ, ਆਯੋ ਸੈਲਾਨੀ ਸੈਰ ਤੇ ।ਸੂਰਤ ਮੇਂ ਆਦਮ ਜੇ, ਆਦਮ ਦਮੁ ਮਹਮਾਨੁ ।
