ਕਯੋਂ ਦਰਵੇਸ਼ ਸਡਾਈਂ ਸੱਚਲ ? ਤੂੰ ਕਯੋਂ ਦਰਵੇਸ਼ ਸਡਾਈਂ ?
ਵਿਚ ਇਬਾਦਤ ਨਾ ਵਿਚ ਤਾਅਤ, ਕਹੇਂ ਸੋ ਵੇਲ ਆਈਂ ?
ਕੋਝੇ ਤੇਡੇ ਕਮ ਸਭੋਈ, ਤਾਜਾਂ ਸਿਰ ਵਿਚ ਪਾਈਂ !
ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਵੀ ਗੁਮ ਕੀਤੋਈ, ਬੰਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਟ ਵਿਖਾਈਂ ।
ਹਾਦੀ ਮੁਰਸ਼ਿਦ ਮੇਹਰ ਕਰੇਸੀ, ਪਾਂਦ ਤਿਨ੍ਹੀਂ ਦਰ ਪਾਈਂ ।
(ਸਡਾਈਂ=ਸਦਾਵੇਂ, ਕਹੇਂ ਸੋ ਵੇਲ=ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ, ਕੋਝੇ=ਭੈੜੇ,
ਤੇਡੇ=ਤੈਂਡੇ,ਤੇਰੇ, ਕਮ=ਕੰਮ, ਤਾਜਾਂ=ਤਾਜ ਨੂੰ, ਵਿਚ=ਉੱਤੇ,
ਬੰਹਾਂ=ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਵਾਟ=ਰਾਹ, ਪਾਂਦ=ਪੱਲਾ ਪਸਾਰ)
ਕਯੋਂ ਦਰਵੇਸ਼ ਸਡਾਈਂ ਸੱਚਲ
About the poet
Sachal Sarmast
Sachal Sarmast, born Abdul Wahab Farooqi was a Sufi poet from Sindh (Now in Pakistan)
View profile & all 9 Poems / StoriesMore from Sachal Sarmast
ਨੰਗੜਾ ਨਿਮਾਣੀ ਦਾ
ਨੰਗੜਾ ਨਿਮਾਣੀ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਪਾਲਣਾਮੈਲੀ ਹਾਂ ਮੰਦੀ ਹਾਂ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੇਡੀ ਬੰਦੀ ਹਾਂ
ਕੇਹਾ ਸ਼ਕ ਗੁਮਾਨ ਦਾਨਿਯਾਂ ਵੇ
ਕੇਹਾ ਸ਼ਕ ਗੁਮਾਨ ਦਾਨਿਯਾਂ ਵੇ, ਸਭ ਕਹੀਂ ਸੂਰਤ ਸੈਰ ਤੁਸਾਡਾ ।ਲੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਿਕ, ਕੀਤੋਈ ਹਮ ਹੈਰਾਨ ।
ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਵਹਦਤ ਵਾਲੀ
ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਵਹਦਤ ਵਾਲੀ, ਜਦਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆਂਦੇ ।ਆਵ ਦਰਿਯਾਏ ਹੈਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਟੁਪ ਟੁਪ ਗੋਤੇ ਖਾਂਦੇ ।
ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਇਹੋਈ ਖ਼ੁਦ ਹੀ
ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਇਹੋਈ ਖ਼ੁਦ ਹੀ, ਨਹੀਂ ਔਰ ਕੋਈ ਅਲੀਂਦਾ ।ਮੰਸੂਰ ਹੋਕੇ ਵੇਖੋ, ਸੂਲੀ ਊਪਰ ਚੜ੍ਹੀਂਦਾ ।
ਸੋਈ ਕਮੁ ਕਰੀਜੇ
ਸੋਈ ਕਮੁ ਕਰੀਜੇ, ਜੰਹਿੰ ਵਿਚ ਅੱਲਾਹ ਆਪ ਬਣੀਜੇ ।ਵਿਚ ਮੈਦਾਨ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲੇ, ਦਮ ਕਦਮ ਧਰੀਜੇ ।
