શ્રાવણની સાંજનો તડકો ઢોળાયો મારા ચોકમાં,
જાણે હેમનો સોહાયો હાર ગરવી તે ગાયની ડોકમાં.
આવ્યા અતિથિ હો દૂરના કો દેશથી એવો સમીર તો ચૂપ,
તોય રે લજાઈને ક્યાંકથી રે આવતાં મંજરીનાં મ્હેક મ્હેક રૂપ;
સૂરને આલાપતી ઘડીઓ ઘેરાય ઘેરાય શું વાંસળીને વેહ કોક કોકમાં.
આથમણા આભમાં કોઈ જાણે રેલતું અંતરના તેજનો સોહાગ,
વાદળની વેલ્યને ફૂટ્યાં રે ફૂલડાં જાણે અનંગનો બાગ;
રજનીના રંગનો અણસારો આવતો આભના રાતા હિંગળોકમાં.
Priyakant Premachand Maniyar was a Gujarati poet from Gujarat, India. He published seven collections of symbolic and imagist poetry, and was awarded the Sahitya Akademi Award posthumously in 1982 for Lilero Dhal, a collection of love songs about Radha and Kri…
View profile & all 12 Poems / Storiesએ લોકો પ્હેલાં કાપડના તાકા ભરી રાખે છેપછી જ્યારે ઉઘાડો માણસ ફાટી જાય છે ત્યારે
એ સોળ વરસની છોરી,સરવરિયેથી જલને ભરતી તોયે એની મટકી રહેતી કોરી.
ક્યાંકથીભૂલી પડી આવે હવા બસ; તૃણ નથી
શું કરો છો ભાઈ ! હ્યાં આ જિંદગીની ધૂળમાં ?આશના એકમ ઉપર મીંડાં ચડાવ્યે જાઉં છું;
આ કશુંકાળનું રે પશુ !
