(૬) શબ્દ હે !
શબ્દ હે ! વિલુપ્ત મૌની તું શેષ ધૂળ,
રે રહસ્યનું ખીલેલ અર્ધ-ફૂલ,
ઓસબિન્દુમાં ડૂબેલ સૂર્ય શાંત,
ને કદી સુરા પીધેલ ચંદ્ર ભ્રાંત;
સુહાવતી તને મયૂર-પિચ્છની છટા,
છતાંય સાથમાં ભર્યા શું વ્યાઘ્ર-ચર્મના ચટાપટા;
ભરેલ જિંદગી જલે અનંત કૂપ તું,
છતાંય નિત્યનું જ શૂન્યનું સ્વરૂપ તું!
શબ્દ હે
About the poet
Priyakant Premachand Maniyar
Priyakant Premachand Maniyar was a Gujarati poet from Gujarat, India. He published seven collections of symbolic and imagist poetry, and was awarded the Sahitya Akademi Award posthumously in 1982 for Lilero Dhal, a collection of love songs about Radha and Kri…
View profile & all 12 Poems / StoriesMore from Priyakant Premachand Maniyar
એ લોકો પ્હેલાં
એ લોકો પ્હેલાં કાપડના તાકા ભરી રાખે છેપછી જ્યારે ઉઘાડો માણસ ફાટી જાય છે ત્યારે
એ સોળ વરસની છોરી
એ સોળ વરસની છોરી,સરવરિયેથી જલને ભરતી તોયે એની મટકી રહેતી કોરી.
ક્યાંકથી
ક્યાંકથીભૂલી પડી આવે હવા બસ; તૃણ નથી
શ્રાવણની સાંજનો
શ્રાવણની સાંજનો તડકો ઢોળાયો મારા ચોકમાં,જાણે હેમનો સોહાયો હાર ગરવી તે ગાયની ડોકમાં.
શું કરો છો ભાઈ
શું કરો છો ભાઈ ! હ્યાં આ જિંદગીની ધૂળમાં ?આશના એકમ ઉપર મીંડાં ચડાવ્યે જાઉં છું;
