આ કશું
કાળનું રે પશુ !
જે મળ્યું તે ઉદરની મહીં ઓરતું,
(સર્વ એ ક્યાં જતું ?)
તરલ જલને વિશે સરતું કો મીન
હો, કે હરણ કેલિમાં લીન
યે, તૃણ ચરે અશ્વ મેદાનમાં,
કે વિહગ મત્ત કૈં ગાનમાં,
ગાય ફાડી રહ્યો સિંહ
કે યોનિમાંથી હજી પ્રસવ રે પામતું માનવી ડિમ્ભ
હો, ભક્ષ્યમાં ભેદ ના કોઈ એને અરે
સતત બસ ચવર્ણા, દંષ્ટ્રથી રક્ત કેવું ઝરે;
શિશુ અને વૃદ્ધનો સ્વાદ જુદો નહીં.
નર અને નારમાં અલગ નવ કોઈ વૃત્તિ રહી.
આ કશું
About the poet
Priyakant Premachand Maniyar
Priyakant Premachand Maniyar was a Gujarati poet from Gujarat, India. He published seven collections of symbolic and imagist poetry, and was awarded the Sahitya Akademi Award posthumously in 1982 for Lilero Dhal, a collection of love songs about Radha and Kri…
View profile & all 12 Poems / StoriesMore from Priyakant Premachand Maniyar
એ લોકો પ્હેલાં
એ લોકો પ્હેલાં કાપડના તાકા ભરી રાખે છેપછી જ્યારે ઉઘાડો માણસ ફાટી જાય છે ત્યારે
એ સોળ વરસની છોરી
એ સોળ વરસની છોરી,સરવરિયેથી જલને ભરતી તોયે એની મટકી રહેતી કોરી.
ક્યાંકથી
ક્યાંકથીભૂલી પડી આવે હવા બસ; તૃણ નથી
શ્રાવણની સાંજનો
શ્રાવણની સાંજનો તડકો ઢોળાયો મારા ચોકમાં,જાણે હેમનો સોહાયો હાર ગરવી તે ગાયની ડોકમાં.
શું કરો છો ભાઈ
શું કરો છો ભાઈ ! હ્યાં આ જિંદગીની ધૂળમાં ?આશના એકમ ઉપર મીંડાં ચડાવ્યે જાઉં છું;
