जेहल जैभोॅ - कस्तूरी झा ‘कोकिल

कस्तूरी झा कोकिलकस्तूरी झा कोकिल1 Sept 1932

4 min read · 12.4K reads

जैहिनें धीया अप्पन समझॅ,
तैहिनें धीया परिया।
तबकीयेॅ झरकायकेॅ मारभौ?
कीये चलै भौ छड़िया?

अप्पन बेटी दूध केॅ धोयल,
समधी के वदमशिया।
अनकर बेटी रंडी-मुंडी,
अप्पन कुन्ती-सीया?

बेटाँ करतन गुंडा गरदी,
लुटतन रेल, खजाना।
सास-ससुर लोॅग नखड़ा करतन,
करतन लाख बहाना।

सहनशीलता केॅ सीमा छै
सुनिलेॅ हे घरवाली।
दुल्हिन केॅ की करभौ बोलॅ?
बनधुन दुर्गा काली।

एगो बतिया मानोॅ हम्मर,
मिलजुल नव परिवार गढ़ोॅ।
सब समान बेटी या दुल्हिन,
अमन चैन केॅ राह बढ़ोॅ।

तिलक-दहेज केॅ खातिर कखनों
नैं करियौ तकरार।
नैं तॅ जेहल जैभौ एक दिन
उजड़त ई संसार।

-10.11.1992
कस्तूरी झा कोकिल
About the poet

कस्तूरी झा कोकिल

View profile & all 64 Poems / Stories