రెండు కార్ల్ శాన్డ్‌బర్గ్ కవితలు

పొగమంచు
పిల్లిలా నింపాదిగా
నడుచుకుంటూ వస్తుంది.

పొంచి కూర్చుని
రేవునూ పట్టణాన్నీ మౌనంగా
పరికించి చూసి వెళ్ళిపోతుంది.

కూర్చొని ప్రపంచాన్ని శాసించే ఓ దేవుళ్ళారా!
నాకు ఆకలినివ్వండి.
నాకు ఆకలినీ బాధనీ కోరికనీ ఇవ్వండి.
మీ పేరు ప్రతిష్టల బంగారు వాకిళ్ళనుంచి
నాకు అవమానాలూ ఓటములనిచ్చి
నన్ను వెలివేయండి. తుచ్ఛమైన
హేయమైన ఆకలినే నాకు ఇవ్వండి.

కానీ, నాకు కొద్దిపాటి ప్రేమను మాత్రం మిగల్చండి.
సాయంసమయానికి నన్ను పలకరించే ఓ గొంతుకనూ
సుదీర్ఘమైన వంటరితనాన్ని భగ్నంచేస్తూ
చీకటిలో నన్ను తాకే ఒక చేతినీ ఇవ్వండి.
పగటిరూపాల సాయంసంధ్యలో
సూర్యాస్తమయాన్ని కనబడనీకుండా
చీకటి తీరాల కావల నుంచి
ఒక తిరుగాడే చిన్ని పడమటి తార
ఆకాశంలో పొడిచింది.
కిటికీ దగ్గర చేరి
సంధ్యారూపాల పగటి నీడలను చూస్తూ
ఆ కొద్దిపాటి ప్రేమ రాకను తెలుసుకోనివ్వండి.