రెండు కవితలు

ఆకాశం మీద
పసివాడొకడు
ఎగుడుదిగుడు గీతలు గీసినట్టు
కొండలు

నిలువెత్తు బద్ధకంతో
మత్తగజమొకటి
మోకాళ్ళ మీద కూలబడినట్టు
కొండలు

మెలికల నది దారుల్ని దాస్తూ
యవ్వనవతి సంపద లాంటి
ఎత్తుపల్లాల్ని మోస్తూ
అవే కొండలు.

పసిడికాంతుల లోకాన్ని
పైట దాచి కవ్విస్తూ
పచ్చాపచ్చటి నున్నటి దేహాన్ని
వర్షపు తెరల్లో తడిపి చూపిస్తూ

సిగ్గెరుగని దూరపు కొండలు!

చిమ్మచీకటి.
అగ్గిపుల్ల కొస వెలుగు.

గాలిని తోసే నీడలు
నీడల్ని నమిలే
చీకటి. మళ్ళీ
వెలుతురు. ఆపై అంతా
చీ.క.టి.

వెలుగుతూ
ఆరుతూ
వీథి దీపాలు.

అర్థరాత్రి.
అలికిడి.
తడబడి
విడివడి
దూరందూరంగా…
దూరంగా… దూరంగా.

చీకట్లో వెలిగి,
చీకట్లోనే మిగిలే
మిణుగురులు.

ఉదయం.

వెలుతురంతా
చీకటి మిగిల్చిన
కథ.