తృప్తి – కథ నచ్చిన కారణం

జీవితాన్ని మార్చివేసిన సంఘటన అని మనం తరచూ వింటూ వుంటాం. కొన్ని సంఘటనలూ, కొన్ని సంభాషణలూ, కొందరు వ్యక్తుల పరిచయం, కొన్ని నిమిషాలదే అయినా, మనకు జీవితాంతం గుర్తుండిపోతాయి. జీవితాన్ని మార్చివేయడం అంటే ఆర్ధికంగానో, సామాజికంగానో కాదు. భూకంపాలూ, ప్రభుత్వాలు కూలిపోడాలు సమాజం మీద ప్రభావాన్ని చూపిస్తాయి. వాదాలు, వాగ్వివాదాలు మన సామాజిక దృక్పథాన్ని మార్చవచ్చునేమో కానీ, అస్థిమూలగతమైన మన వ్యక్తిత్వాన్ని, మన మనస్తత్వాన్ని మార్చవు. మన వ్యక్తిత్వంపై చెరగని ముద్ర వేసేవి, మనలో ఒక కొత్త ఆలోచన రేకెత్తించేవి, లేదూ, ఉన్న ఊహకే పదును పెట్టేవి. ఇలా మన మనసుపై ప్రభావం చూపించే సంఘటనలు చాలా చిన్న చిన్నవి, అసలు వాటిని సంఘటన అనేంత పెద్ద పదంతో పిలవవచ్చునో లేదో కూడా అని నా మటుకు నాకు అనిపిస్తుంది. ఒక చిన్న మందలింపు, మెచ్చుకోలు, ఇవే కాదు, ఎప్పుడో ఎక్కడో అనుకోకుండా మనమేదో చూస్తాం, వింటాం, చదువుతాం, గమనిస్తాం. అది చాలు, మనల్ని కదిలించడానికి. (మనకంటే ఎత్తయిన వాళ్ళ భుజం మీద చెయ్యి వెయ్యాలంటే మనం కనీసం అంత ఎత్తయినా ఉండాలి, అని ఒక కథలో కన్నెగంటి చంద్ర చెప్పిన ఒక చిన్న మాట — ఇదే పదాలలో కాదేమో బహుశా — ఇలాంటి ఒక సంఘటన.)

ఈ కథ మొదటిసారి చదివినప్పటికి, నేను పెరిగి పెద్దయితే ఇలా ఉండాలి అని నాకంటూ ఎవరూ ఆదర్శం లేరు. నేనెప్పుడూ ఇంకెవరినో కావాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఆ వయసులో ఏది మంచి ఏది చెడు అని నాకు పూర్తిగా తెలియదు. లోకం చెప్పే మంచీ, చెడూ నాకు అలానే కనిపించేవి కావు. బావగాడు నాకు మంచితనం అనే ఊహనిచ్చిన మొదటి వ్యక్తి. అంటే వాడి స్వభావం నాకు బాగా నచ్చింది. వాడు నాకంటే చాలా గొప్పవాడని అందుకేనేమో అనిపించింది. వాడంత వాణ్ణి కావాలని అనుకుని వాణ్ణి నేనెప్పుడూ అనుకరించక లేదు. వాడంత వాణ్ణి నేను కాను, కాలేను అని నాకు తెలుసు. కానీ ఎప్పటికీ అందుకోలేని వాటినే ఆదర్శంగా తీసుకోవడంలో ఒక సులువుంది కదూ! ఈ కథ నిజంగా గొప్ప కథేనా? ఏమో, నేను ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. కానీ వనసంతర్పణం జరుగుతున్న ఆ తోటకెళ్ళి భోజనం చేస్తున్న బావగాణ్ణి ఒక్కసారి చూసుకోవాలనుంటుంది కళ్ళనిండా, ఈ రోజుకీ.