మలిసంధ్యవేళ

ఆమె రాయమంటుంది కొన్ని అక్షరాలు
ఎన్ని రాస్తే
సడిచేయని వెన్నెల పాదముద్రలవుతాయి
వానచినుకు నేలపై తెరిచిన వృత్తాలవుతాయి
పోనీ, సీతాకోక ఎగిరిపోగా మిగిలిన ఖాళీలవుతాయి
అంటావు నువ్వు

పలకమంటుంది కొన్ని పదాలు
ఎన్ని పలికితే
జీవనసారంలోంచి పూవులా విచ్చుకొనే చిరునవ్వులవుతాయి
దుఃఖపుశిల చెమరించి రాల్చిన కన్నీరవుతాయి
మన స్పర్శలో మేలుకొనే దయాపూర్ణ లోకాలవుతాయి
అనుకొంటావు

ఊరికే కూర్చుందామా ప్రక్కప్రక్కన కాసేపు అంటుంది
ఎన్ని యుగాలు కూర్చుంటే మన తనివి తీరుతుంది
ఎంత సమీపిస్తే మనమధ్య వెలితి నిండుతుంది
ఏనాటి వేసవిగాడ్పు మనని విడదీయక వెళ్ళిపోతుంది
అనిపిస్తుంది నీకు

ఆమె తన లోపలికి వెళుతూ
నన్ను దయగా నా లోపలికి ప్రవేశపెడుతుంది
పచ్చిక మైదానంపైన నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి
ఇద్దరమూ లేని ప్రశాంతి చలిగాలిలా అలముకొంది