గురుతు

రాజభోగాలు పోయాయని చింతలేదు
చెట్లూపుట్టలు సంచరించి
అనంతాకాశాన్ని వీక్షించి
మనుషులను పరామర్శించి
కోటానుకోటి జీవరాసులని సందర్శించి
ఆరుబయట ఏకాంతంలో ఆనందంగా నిద్రించాడు రాజు

తన దేశపు విశ్రాంతి మండపాలు ౘావిళ్లు
అన్నదాన సత్రాలు చలివేంద్రాలు
అరుగులు ఆతిథ్యాలు
వేటికీ కొరతలేదు
కూటికి లోటులేదని గ్రహించి
కొంచం గర్వంతో
తారాస్థాయికెగిరిపోయి
ఆకాశాన విహరించింది మనసు

నదీస్నానంలో ఓలలాడినప్పుడూ
సస్యశ్యామలమైన పొలాల్లో మైమరచినపుడూ
తిరనాళ్ళ కోలాహలాల్లో కలిసిపోయినప్పుడూ
బజార్లలో పల్లెటూరి వీధుల్లో
మాసిన తల పెరిగిన గడ్డంతో
దేశదిమ్మరిలా తిరిగేటప్పుడు
ఉన్నది ఒక్క అసంతృప్తే. కాదు, కోరికే

ఏ కన్ను అయినా
అది శత్రువుదైనాసరే
తన రాజ్యభారం మోసిన
గురుతులను గుర్తించే
చూపు కలిగివుండేనా?

(05-09-2015)