का भांडले कळेना, मातीसवे बियाणे
नसतील त्यास दिसले, पत्रावळीत दाणे
हंगाम ह्या सुखांचा, गेल्यावरीच येते
हे दुःख बारमाही, झाले अता शहाणे
चौकात मागणारा, मुलगा मला म्हणाला :
"शाळेत न्याल का हो ? की द्याल फक्त नाणे ?"
गेली निघून मैना, तोडून पाश सारे
वस्तीत माणसांच्या, नाही तिची ठिकाणे
गेली हयात तेव्हा, आला निकाल हाती
सोडून द्यायचे का, न्यायालयात जाणे ?
डोळ्यांत बालकांच्या, स्वप्ने किती उद्याची
बहरेल देश माझा, ताज्या फुलाप्रमाणे
● विश्वजीत दीपक गुडधे,
अमरावती.