കനലെരിയുമീ ജീവിതപ്പാതയിൽ, പൊരുത്തമില്ലാതെ
പരസ്പരം, പഴിച്ചുംപഴിചാരിയും ഇഴപിരിഞ്ഞകലാതെ
പിരിഞ്ഞുപോകാതെ
പകച്ചുപോകാതെ
പതർച്ചയില്ലാതെ
പാതിമെയ്യും മനസ്സുമായി ചേർച്ചയില്ലാതിനിയെത്രകാലം!
ഹാ!സഖീ, പിരിഞ്ഞകലുക. ദുരിതപർവ്വങ്ങളിപ്പൊഴും മഹാമേരുവായ് വഴിമുടക്കി കിടക്കായണല്ലയോ?
പ്രിയേ, നിനക്കായ് മാത്രമെൻ
നെഞ്ചകം കോറിപിളർന്ന് പുഷ്പിച്ചൊരാചെമ്പനീർ
പൂക്കളാൽ നോവുമെന്നോർമ്മകൾ!
ഏകാന്തവീഥിയൽ
പോരാളിയാകവേ,
തേരാളിയായി വന്നു
ചാരത്തിരുന്നു; നീ!
ഊഴിയിൽ പൂണ്ടുപോയ്
ചക്രങ്ങളൊന്നാകെ
ഒക്കെയും വ്യർത്ഥമായ് -
ത്തീർന്നുവോ? ജീവിതരഥ്യയാം, നാൾവഴികൾ,
സ്വപ്നങ്ങളഭിലാഷങ്ങൾ...
വിജയപരാജയ
ദു:ഖദുര്യോഗങ്ങൾ
കൊട്ടി തകർത്തു തളർന്ന്,
നിശ്ചലം മൗനനിദ്രപൂണ്ടൊരു
ചെണ്ടപോൽ ജീവിതമീവിധം!
കരിന്തിരി കത്തിയണഞ്ഞ...
നിൻ മിഴിവിളക്കുകൾ
തെളിക്കാതെ,
ഒക്കെയും കെട്ടകാലമെന്നോതി
പതിയെ ,പടിയിറങ്ങുക
പിൻവിളി കേൾക്കാതെ.
അഴലിൻ പെരുംചുഴിയിൽ മുങ്ങിയുംപൊങ്ങിയു
മുഴറിപിടയ്ക്കവെ,
യൊരു കച്ചിതുരുമ്പിന്റെ
കാരുണ്യമെങ്കിലും
കനിയാതിരിക്കുമോ?
വഴിപിഴച്ച് ദിശമറന്ന്
തൊഴിലുഴപ്പിനിലമറന്ന് കരുണവററാകരളുമായി
കർമ്മഭൂമിയിൽ മനമുരുകി
പൊരുതി തോറ്റവൻ?!
കപടലോകത്തിൽ
പിടഞ്ഞു നൊന്തവ,നെങ്കിലും
നേരിന്നു നേരെ നെറികേടു കാട്ടാതെ, ജീവിതചുമരിൽ
ചരിതം രചിച്ചവൻ!
"ഈ സമയവും, കടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളുമെന്നാ" -
ലേഖനം ചെയ്തു ഹൃദയഭിത്തിയിൽ, ചേർത്തുവെച്ചൊരെ
ന്നാശ്വാസവാചകം!
ഓരോ ചെറുതൃണവും പെരുംവടംപോൽനിനച്ച്
പിടിച്ചു പതിയെ
കയറാൻ ശ്രമിക്കവെ, നിപതിക്കുന്നൂ ,ഹതാശനായ്!
ഗതകാലസ്മൃതികളൊക്കെയും ചവറ്റുകൊട്ടയിൽ
ചുരുട്ടി കൂട്ടിയിട്ടെരിച്ചുമൂടുക -
പ്രതീക്ഷകൾ
ചത്തപകലുപോൽ വിറങ്ങലിച്ചുവോ?
അന്തിചായുവാൻ സമയമായില്ല. കനവുകൾ തച്ചുടയ്ക്കാതെ
പടിയിറങ്ങുക
പിൻവിളി കേൾക്കാതെ.
ഇരുകരങ്ങളിൽ കോർത്ത
മക്കൾതൻ പെരുവിരലുകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടഴലുകൾ വേട്ടയാടാതെപടിയിറങ്ങുക.
പിന്തുടരുക:
പുതിയ പാതകൾ....
മേച്ചിൽപുറങ്ങൾ....
വിഹായസ്സുകൾ....
ശാന്തിതീരങ്ങൾ....
കുളുർക്കാറ്റുമായ്
വരും പുലരികൾ
പകുത്തു നൽകുക.
ശുഭപ്രതീക്ഷതൻ
കർമ്മകാണഢങ്ങൾ
കനവുവറ്റാതെ, കനിഞ്ഞുനൽകുക.
വേപഥു തീണ്ടിയമനസ്സിൽ തിങ്ങുമോരോരോർമ്മകൾ
പിന്നെ, കനൽവഴികൾ താണ്ടിയ
ദു:ഖഭരിതമാം ദുരിതങ്ങളൊക്കെയും
എന്നേക്കുമായി
നീ - മറന്നീടുക.
ഇനി തീമഴ പെയ്യാതിരിക്കണം. പച്ചപരവതാനിതന്നിട
നാഴിയിൽകൂടി - കുsപിടിച്ചൊപ്പംനടക്കുവാനെൻ
മക്കൾ തുണയായിരിക്കട്ടെ.. ഹർഷവർഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞീ-
റൻവഴികളാൽ -
കുളിർക്കട്ടെ ,
നിൻ മനവുംതനൂവും സപ്തനാഢീസ്പന്ദനങ്ങളും.