नैणा नीर नी बच्यो, काजळ पसरयो सिराणे माथ।

आ बिरह घणी लांबी हुगी, जिंया अमावस री काळी रात।।



पाछो आवण री आस धरूं, हर साँझां देखूं बाट।

थारी यादां रा दीप जळे, म्हारे मन री सूनी घाट।।



पंछी घर नै लौट गया, सूरज बी गयो छिप जात।

पण थारो नाम जपै हिवड़ो, ज्यूँ धरती जपै बरसात।।



रात अँधारी ढळती नी, चंदा बी लागे अनजान।

थारी यादां री छाँव बिना, सूणो लागे सकळ जहान।।



पवन झकोरा पूछे म्हाने, कद आवे थारो साथ।

रोज सवेरै टूट जावै, इक मिलण री मीठी आस।।