उंट- विंदा करंदीकर

क्षितिज नाचले वाळूभवती वाळु बरळली, ’नाही, नाही.’ अशाच वेळी उंट उगवला; आणि म्हणाला, ’करीन काही.’ अन मानेच्या बुरुजावरती चढले डोळे अवघड जागी; क्षितिज पळाले दूर दूर अन वाळु जाहली हळूच ’जागी’. रूप असे पाहुनी अजागळ भुलले वाळूचे भोळेपण; आणि तिच्या त्या वांझपणावर गळला पहिला सृजनाचा क्षण.