(આમાં સાહેબનો અર્થ “ઇશ્વર” થાય છે, કબીરનાં ભજનથી પ્રેરિત થઇને લખાયેલી રચના છે)
સાહેબ…!
કીડીનાં પગમાં બાંધેલું ઝાંઝર તમને સંભળાઇ જાય છે સાહેબ,
તો અમારી તૂટી રહેલી ઇચ્છાઓનો તરફડાટ કેમ નથી સંભળાતો?
વિખેરાઇ રહેલા સપનાઓની આહટને
તમારા કાન કેમ નજર-અંદાજ કરી દે છે?
અડધી રાત્રે અચાનક ઊંઘ ઉડી જાય પછી ખુલ્લી રહી ગયેલી
આંખોની થકાન તમારા સુધી કેમ નથી પહોંચતી, સાહેબ?
કેમ સાહેબ, કેમ?
સાહેબ, અમારો દિકરો જ્યારે ટુ-વ્હીલર પર ઘરની બહાર નીકળે
ત્યારે અમે પણ કરીએ કોશિષ
કીડીએ પગે પહેરેલા ઝાંઝરને સાંભળવાની…
પણ, વધી ગયેલા ધબકારાનાં ઘોંઘાટ સિવાય
અમે કશું જ સાંભળી નથી શકતા…
મોડી રાત સુધી અમારી દિકરી બહાર હોય
ત્યારે અમારી પાંપણો પર ઝાંઝરની ઘૂઘરીઓ ફસાઇ હોય
એવી પીડા થતી હોય છે, સાહેબ…
લોનનાં હપ્તાની તારીખ માથે હોય
અને ઉઘરાણી ના આવી હોય ત્યારે
હજ્જારો કીડીઓ અમારા મન પર ચટકાઓ ભરી જાય છે
અને અમે ચીસ પણ પાડી શકતા નથી…
તમારી જેમ જ અમારા કાન પણ શાર્પ છે સાહેબ,
નહીં સાંભળવાનું ઘણું સાંભળી
લઇએ છીએ અમે
પણ
કીડીનાં ઝાંઝરનો અવાજ અમારે નથી સાંભળવો
એ તમે જ સાંભળો
એની સાથે
અમારી નહીં પાડેલી એકાદી ચીસ પણ સાંભળી લેશો
તો
એ જ કીડીનાં પગની અમે મોજડી સીવી આપીશું, સાહેબ !!
-એષા દાદાવાળા
(કબીરનાં ભજન પરથી)