ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਸ ਨੀ ਰਹਿੰਦਾ 

ਉਹ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਮਿਚ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ 

ਪਰ ਜ਼ਹਿਨ ਸੌਣ ਦੇ ਹੱਕ 'ਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਅੰਤ ਚ ਫੈਸਲਾ ਨੀਂਦ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜ੍ਹਦਾ ਏ

ਤੇ ਜਦ ਨੀਂਦ ਦਾ ਹੁਲਾਰਾ ਆੳੁਂਦਾ

ਓਦੋਂ ਸਭ ਫਿਕਰਾਂ ਸਿਫ਼ਰ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ

ਇਕ ਖ਼ਿਆਲੀ ਖ਼ਲਕਤ 'ਚ ਨਿਵਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦੈ,

ਤਦ ਜੇ ਦੂਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬੋਲ ਇੱਕਦਮ ਕੰਨੀ ਆ ਵੱਜਣ 

ਨੀਂਦ ਕਿਸੇ ਚੀਨੇ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਘਬਰਾ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

'ਕੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਨੀਂਦ'

ਫੇਰ ਸੌਣਾ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ 

ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ

ਕੁਝ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ 'ਚ ਏਤਬਾਰ ਵੀ।


©️ਕੰਵਲ ਬਰਾੜ।