धरती री साँढ़ पर

आभै रो जीन मांड

चाँद सूरज रै पागड़ा में पग दे’र

पून री टिचकारी देता

दिन रो ढ़ोलो’र रात री मरवण

बे भाण बगता ही जावै-

धर कूँचा धर मजळां

धर कूँचा धर मजळां

बापड़ी अगूण’र आंथूण तो

घणा ही हेला मारै-

बटाऊड़ा, चनेक तो बिसांई ल्यो रै,

बैत नै पाणी पाल्यो रै,

पण हठीलै जोबन रा गैला तो

सदा ही सुणी अणसुणी कर’र चालै !