गौरवला नुकत्याच सुट्ट्या लागल्या होत्या. त्यामुळे त्याचा सारखा हट्ट सुरु होता. “आपण कुठेतरी जाउया आपण कुठेतरी जाउया.” पण मीरा आणि वेदांतला सुट्टीच मिळत नव्हती. त्यामुळे गौरवचा हिरमोड होत होता. एकतर ते सगळे गौरवच्या जुन्या मित्रांना सोडून नवीन घरात शिफ्ट झाले होते त्यामुळे गौरवच्या बरोबरीच तिथे अस कुणीच नव्हत. दुसर म्हणजे गौरव अतिशय खोडकर मुलगा होता. सतत काही न काही खोड्या करत रहायचा. पण आता त्या खोड्यांचा ही त्याला कंटाळा आला होता. त्याच्या मनात एकच विचार सुरु होता. तो म्हणजे कुठेतरी बाहेर जाण्याचा सुट्ट्या लागल्या पासुन त्याच घरात मनच लागत नव्हत. गौरव कुलकर्णी एक आठ वर्षाचा मुलगा होता. जितका हुशार तितकाच जिद्दी एखादी गोष्ट मनात आली कि, ती झालीच पाहिजे असा त्याचा हट्टच असायचा पण यावेळी अस नव्हत. कारण मीरा आणि वेदांतला एकाच वेळी मिटींग आल्या होत्या त्यामुळे दोघांचा ही नाइलाज होता. हे सगळ बघुन गौरव मात्र दोघांवर खुप नाराज होता. शेवटी मीराच त्याला जवळ घेउन समजावते.
मीरा :- “बेटा हे बघ, आपल हे घर नवीन आहे की नाही तसच बाबांच काम पण नवीन आहे. म्हणून इतक काम कराव लागत आपल्या बाबांना. पण पक्क आपण नेक्स्ट वीकला नक्की जाउत बिचवर चालेल तुला पाण्यात खेळायला आवडत न” हे ऐकुन गौरवला काय बोलाव आणि काय नाही असच होउन जात त्याचा आनंद गगनात मावत नाही तो इतका खुश होतो की, आपण दोघांवर रुसलो आहोत हे ही तो विसरुन जातो. आणि त्याच आनंदात त्याच्या तोंडून उदगार बाहेर पडतात.
गौरव :- “गोव्याला जायच आहे.”
मीरा :- “हो, पिलु पण तु असा सारखा त्रास दिला नाहीस तर आज आमची मिटींग झाली की आम्ही सरांशी बोलुन घेतो ओके. चल निघु आम्ही.” मीरा आणि वेदांत ऑफीसला निघुन जातात.
एक आठवड्या नंतर...
आज गौरव खुपच खूशीत असतो. कारण आज तो फिरायला जाणार असतो म्हणून गौरव सकाळी पाच वाजताच उठतो कुठली बॅग घ्यायची कपडे कुठले घ्यायचे हे ठरवुन आपली बॅग सुध्दा स्वत:च भरतो. मग आई बाबांन उठवुन आईला कामा मध्ये मदत देखील करतो. काही वेळातच आवरुन सगळे गोव्याला रवाना होतात. वेदांतनी गोव्याच्या रत्नप्रभा हॉटेलमध्ये बुकींग केलेल असत. रत्नप्रभा हॉटेल तस खुपच महाग असत. पंचतारांकीत असल्यामुळे त्याची कॉस्ट देखील जास्त होती. पण हॉटेलचे ओनर हे वेदांतच्या ओळखीचे असल्याने त्याला रुम कमी रेट मध्ये मिळालेली होती.
दुपारचे १२ वाजतात...
आणि वेदांतची कार मेनगेट मधुन आत प्रवेश करते. हॉटेलच्या दारा जवळ दोन व्दारपाल स्वागतासाठी उभेच असतात. दोन्ही व्दारपाल हॉटेलमध्ये येणा-या प्रत्येकाच जातीने स्वागत करत होते. वेदांत आपली गाडी पर्कींला लावतो. गौरवला तर धीरच धरवत नसतो. त्याला अगदी अस झालेल असत की, कधी एकदा गाडीतुन उतरतोय आणि आवरुन बीचवर जातोय. तो आई काही बोलण्या आधीच गाडीतुन उतरतो आणि हॉटेलकडे धावत सुटतो. ते बघुन मीरा त्याच्या हाताला पकडुन थांबवते गाडीच्या डिक्कीतुन बॅगा काढते आणि तीघे हॉटेलमघ्ये पोहोचतात. हॉटेलमध्ये पोहोचल्यावर मकरंद हॉटेलचा मॅनेजर त्यांच्या स्वागतासाठी उभाच असतो.
मकरंद :- “या... या आम्ही तुमचीच वाट बघत होतो. आपल आमच्या हॉटेलमध्ये स्वागत आहे. तुम्हाला प्रवासात काही त्रास तर झाला नाही न.”
वेदांत :- “काही विचारु नकोस मकरंद. ही ट्रॅफिक म्हणजे डोक्याला ताप आहे नुसता.”
मकरंद :- “हे तर सगळीकडेच आहे साहेब. बरं ही तुमच्या रुमची चावी. तुम्ही फ्रेश व्हा तोपर्यंत मी तुमच्या रुम मध्ये चहा पाठवतो.”
वेदांत चावी घेतो आणि तिघ रुम कडे निघुन जातात.
संध्याकाळची वेळ...
तिघही आपापल आवरण्यात मग्न असतात तेवढ्यात वेदांतच्या रुमच कुणीतरी दार वाजवत. बाहेर एक वेटर उभा असतो.
वेदांत :- “कोण आहे”
वेटर :- “साहेब. रुम सर्विस”
वेटरनी त्याना संध्याकाळचा चहा आणलेला असतो. वेदांत दार उघडुन त्याच्या जवळचा चहा घेतो आणि त्याला एक ५०रु. नोट टिप म्हणून देतो. वेदांत दिलदार असतो त्यामुळे तो हॉटेलवर येणार हे ऐकल्यावर पुर्ण स्टाफ नेहमी खुश असतो. वेदांत आणि मीरा चहा घेतात व काही क्षणातच बीचकडे रवाना होतात. गौरवनी तर सगळी तयारी देखील केलेली असते. फिरायला जायला वेगळे कपडे बीचवर खेळायला वेगळे कपडे. एक फुटबॉल अगदी क्रिकेटच सामान सुध्दा घेतलेल असत.
साधारण दोन तासा नंतर...
वेदांतची गाडी बीचच्या पार्किंग जवळ पोहोचते. वेदांत गाडी पार्क करत असतो. तोपर्यंत मीरा आणि गौरव गाडीतुन उतरतात. गौरवला हे सगळ स्वप्नवतच वाटत असत. तो खुपच अधीर झालेला असतो. तो लगेच आई बरोबर सामान काढतो आणि तिघ बीचकडे जातात. गौरव तर खुपच एनजॉय करतो. असच काही वेळ एनजॉय केल्यावर संध्याकाळ होते. आणि अचानक गौरवला बीचवर एक बाई दिसते. हिरवी साडी घातलेली हातात हिरवा चुडा घातलेला उंच कंबरेपर्यंत लांबसडक काळेभोर माकळे केस असलेली ती बाई वाहत्या पाण्याकडे नुसती एकटक पहात होती. गौरव त्या बाईजवळ जातो तस ती एकदम मागे वळते. तिला बघुन गौरव इतका घाबरतो की, त्याला १०४ तापच भरतो. आणि आपल्या आईला आवाज देउन तो बेशुध्द पडतो. गौरवचा आवाज ऐकुन मीरा धावत गौरव जवळ येते. बघते तर काय गौरव बेशुध्द अवस्थेत पडलेला असतो. ते बघुन मीराला काही सुचतच नाही तेवढ्यात तिथे वेदांत येतो आणि गौरवला तसच उचलुन दोघ परत हॉटेलवर येतात. गौरवची अशी हालत बघुन मकरंद डॉक्टरांनां फोन करतो. काही वेळातच डॉक्टर येतात आणि तपासतात. पण त्यांना ताप येण्याच आणि बेशुध्द पडण्याच कारण समजत नाही. गौरवला तपासुन डॉक्टर एक इंजेक्षन देतात. आणि काही औषधही लिहुन देतात. थोडयावेळाने गौरवला शुध्द येते पण तरी तो घाबरलेल्या स्थितीतच असतो. अगदी सुन्न झालेला. त्याची नजर इकडे तिकडे फिरत असते. जस काही तो कुणाला तरी शाधतोय भेदरलेल्या नजरेने. आणि अचानक परत त्याला ती दिसते तिला बघुन गौरव परत एकदा घाबरुन जातो. ती त्याच्याकडे एकटक तिक्ष्ण नजरेने एकसारखी बघत असते. आणि हळुहळू पुढे सरकते तस तो जोरात किंचाळतो त्याचा आवाज ऐकुन हॉटेलमधले सगळे लोक जमा होतात. पण त्यातली एक व्यक्ती गोव्यातच राहणारी असते. ‘जेनी डिसुजा’ तिने अश्या केसेस खुप बघितलेल्या असतात. ती वेदांतला विचारते.
जेनी :- “तुम्ही बीचवर गेला होतात का”
वेदांत :- “हो, का बरं”
थोडस थांबुन जेनी गौरवला विचारते.
जेनी :- “बेटा, घाबरु नकोस मी आहे न. मला सांग तुला आत्ता कोण दिसल.”
गौरव(भीत भीत):- “एक लठ्ठ हिरवी साडी घातलेली बाई. तिच्या हातात खुप हिरव्या बांगड्या होत्या तिचे लांब केस पण होते.”
जेनी तिघांना धीर देत सांगते.
जेनी :- “घाबरु नका. तुम्ही संध्याकाळ पर्यंत बीचवरच होतात न तिथे हा एका बाईच्या कचाट्यात आलाय. कधीही इतक्या उशीरा पर्यंत बीचवर थांबत जाउ नका. आता एक काम करा इथे जवळच एक मंदीर आहे तिथुन खणा नारळाची ओटी आणि हिरवा चुडा घेउन या येताना देवाच दर्शन घेउन या व ती ओटी आणि चुडा वाहत्या पाण्यात सोडुन द्या. सगळ ठीक होईल.”
वेदांत आणि मीरा अगदी तसच करतात. पुढे ओटी सोडुन देताच गौरव परत पहिल्या सारखा होतो. सगळे दर्शन घेउन परतिचा प्रवास सुरू करतात.