पुर्वसूत्र :
"ताई आता मी आलेली आहे न तुम्ही नका काळजी करू अर्णव सर नक्की बरे होतील तुम्ही आणि सतीश दादा मला फक्त मदत करत जा बस." राधा ताईंचे डोळे पुसत मृण्मयी सांगते.
आणि समजलेल्या सत्याचा विचार करू लागते.
आता पुढे...
वेळ रात्रीची...
त्या दिवशी मृण्मयीला झोप लागत नाही राहून राहून तिच्या मनात अर्णवचाच विचार येत असतो. आणि म्हणून न रहावुन ती खोली बाहेर येते व जिन्यात विचार करत करतच फेऱ्या मारत असते.
तोच ती अर्णव ला शांत पणे बेडवर झोपलेली बघते ती थोडस खोलीच दार उघडून त्याला न्याहाळत असते आणि तिच्या मनात येत.
"देव सुद्धा कुणा कुणाची कशी परीक्षा बघतो नई. एवढा देखणा गोड मुलगा आणि त्याची ही अशी अवस्था करून टाकलीये त्या नराधमान. विश्वासच बसत नाही कुणी आपल्याच माणसांना अस त्रास देत असतील. काय कराव?" मनाशीच विचार करत स्वतः शीच मृण्मयी बोलते.
ती अर्णवच्या खोलीत येते व हळूच प्रेमाने डोक्यावरून हात फिरवायला जाते. अर्णवला झोप लागलेली असते तरी देखील त्याच्या चेहऱ्यावर त्याच दुःख वेदना जाणवत असतात. ती हळूच त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवायला जाते तोच त्याची हालचाल होते तस ती मागे सरकते आणि हळूच दार लोटून बाहेर येते. व आपल्या खोलीकडे निघू लागते हे सगळ राधा ताई बघत असतात राधा ताईंना तिची अस्वस्थता कळते ते तीला विचारतात.
"बाळ झोपली नाहीस अजून बराच वेळ झाला." राधा ताई प्रेमाने विचारतात.
"झोपच लागत नाहीये ताई राहून राहून अर्णव सरांचाच मनात विचार येतोय. तस पाहिलं तर मी भावना प्रधान नाहीये पण हे सगळ आहेच अस की ऐकल्यावर कुणाला ही त्रास होईल त्याचा आणि त्यातून हे सगळ लहानपणापासून सहन करायचं म्हणजे खरच अर्णव सरांना सेल्यूट आहे इतक होऊन देखील त्यांनी अजून जगण्याची आशा सोडली नाहीये. खरच कमाल आहे त्यांची." मृण्मयी
"(स्मितहास्य करत). पण अश्या जगण्याचा उपयोग तरी काय बेटा जीथे मरणोपरी यातना सहन कराव्या लागत असतील." राधा ताई
"(विचार करत). खरय तुमचं ताई पण जर त्यांनी जगण्याची आशा सोडली नाहीये तर आपण ही त्यांना नीट करण्याची आशा सोडायची नाही मला खात्री आहे ते एक ना एक दिवस नक्की बरे होतील आणि माझाच हा ठाम विश्वास त्यांना बर करेल बघाच तुम्ही. (थोडस थांबून). अं मला त्यांच्या आवडी निवडींबद्दल काही सांगा न. त्यांच शिक्षण झालय तर काही तरी आवड असेल न त्यांची." मृण्मयी
"(विचार करून ). आवड? हो आहे न त्यांना खेळाची आवड आहे त्याच बरोबर लिखाणाची सुद्धा आवड आहे ते कॉलेजला होते न कायम त्यांना कवितांसाठी बक्षीस मिळायचं ते बाहेर असले न की खुश असायचे आणि संपत साहेब १५ दिवसांसाठी घरापासून दूर असले की मग तर विचारूच नको अर्णव बाबांना आपण काय कराव आणि काय नाही अस होऊन जायचं. त्या वेळेत ते आपल्या मित्र मैत्रिणींना लिखाणाला पूर्ण वेळ द्यायचे जस काही काही झालेलच नाहीये." राधा ताई
"काय सांगताय खरच अर्णव सर कविता, लेखन करत होते? वॉव त्यांची एखादी डायरी किंवा नोटबुक आहे का मला वाचायला आवडेल त्यांच्या कविता." उत्साहात येऊन मृण्मयी विचारते.
"अं.. असायला तर पाहिजेत पण खर सांगु का जेव्हा लिखाणाबद्दल संपत साहेबांना समजल होत त्यांनी अर्णव बाबांच्या सगळ्या डायऱ्या जाळून टाकल्या त्यातून ही मी दोन तीन डायऱ्या लांब ठेवल्या आहेत बघते त्या आजून ही आहेत का?" राधा ताई
राधा ताई मृण्मयी ला सांगतात आणि डायऱ्या शोधायला निघून जातात तर जिन्यातच मृण्मयी विचार करत राधा ताईंची वाट बघु लागते.
काही वेळा नंतर...
"हे बघ दोन डायऱ्या सापडल्या खूप जपून ठेवल्या होत्या मी ह्या डायऱ्या खर तर मला यातल काही एवढ समजत नाही पण माझ्या लाडक्या अर्णव बाबांच्या ह्या डायऱ्या होत्या न त्यामुळे मी त्या जपून ठेवल्या होत्या म्हणलं परत जर का संपत साहेबांना ह्या बद्दल समजल तर ह्या ही डायऱ्या ते जाळून टाकतील. म्हणून लपून ठेवल्या होत्या." डायऱ्या देत राधा ताई सांगतात.
"अ रे वाह आणा इकडे अर्णव सरांना समजून घ्यायला मला पुरेश्या आहेत या डायऱ्या. यावर तर टोपण नाव सुद्धा दिलय त्यांनी डायरीला किती सुंदर! थँक्यु सो मच तुम्ही काळजी करू नका मी सगळ ठिक करेल येते मी " दोन्ही डायरींच कव्हरपेज बघत मृण्मयी म्हणते
आणि दोघी ही झोपायला निघून जातात.
मृण्मयीच्या खोलीत...
मृण्मयी डायरी वाचायला खूप उत्साहित असते. ती खोलीत येते आणि दोन्ही डायऱ्या न्याहाळु लागते. त्या डायरींवर लिहील होत "एक अबोल मी" "एक एकटा मी" आणि आपल्याच स्वप्नात मग्न होऊन जाते.
काही क्षणा नंतर...
मृण्मयी भानावर येत एक स्माईल करते आणि डायरी मनात वाचायला लागते.
"(डायरीवरून हात फिरवत). 'एक अबोल मी'
खडतर रस्त्यावर
चालणारा तळपता सूर्य मी
एक अबोल मी ?️
अ रे वाह काय सुंदर लाईन आहे ही दोनच ओळी आहेत पण मनाला भिडणाऱ्या आहेत. खरय अर्णव सर तुमचं सध्याच आयुष्य असच आहे खडतर पण तुम्ही काळजी करू नका मी त्या खडतर आयुष्यात प्रेमाचे रंग नक्की भरीन.(मृण्मयी परत विचारात मग्न होते. काही क्षणात भानावर येत मनाशीच बोलत.) दुसरी चारोळी
माझ्या निरव आयुष्यात
कधी तु येशील का आपल्या
प्रेमाची फुंकर घालून
नवे स्वप्न दाखवशील का
(परत मनाशी बोलत) हो आलीये मी तुझ्या कडे नवे स्वप्न दाखवायला. (एक - एक पान उचलुन प्रत्येक चारोळ्या वाचत). किती खोल विचार करून लिहीलं आहे यांनी प्रत्येक शब्दांचा अर्थ समजून लिहीलय यांनी यांना पाहून अस वाटतच नाही की हे ज्यांच्या आयुष्यात इतके वाईट प्रसंग येऊन गेले आहेत आणि अजून ही जे इतक सहन करत आहेत ते इतक सुंदर लिहु शकतात मला मार्ग सापडला अर्णव सरांना नव स्वप्न दाखवायचा आता काही झाल तरी मागे हटायचं नाही कुणीही समोर आलं तरी चालेल या दलदलीतुन आपण अर्णव सरांना बाहेर काढायचच ऍट एनी हाऊ बस (डायरी बंद करत) अरे सकाळ झाली वेळ कुठे गेला समजलच नाही अर्णव सर आता तुमचा खडतर प्रवास संपला." स्वतःशीच हसत मृण्मयी म्हणते
आणि आपल्या चेहऱ्यावरून हात फिरवते.
वेळ सकाळची...
७ वाजताची...
"थँक यु सो मच युनिव्हर्स मी खूप आनंदी आणि कृतज्ञ आहे व खूप भाग्यशाली आहे कारण मी एक नवीन सुरवात करत आहे." मृण्मयी हात जोडून युनिव्हर्स ला धन्यवाद करते आणि आपल आवरायला घेते.
काही वेळा नंतर...
मृण्मयी आपल आवरतच असते की, सतीश येतो.
"ताई साहेब, आवरून झाल असेल तर नाश्त्याला चला राधा ताई विचारत आहेत." सतीश
"हो, सतीश दादा, आलेच अर्णव सरांचा नाश्ता झाला का?" आवरता आवरता मृण्मयी विचारते.
"नाही ताईसाहेब, त्यांना नाश्ता राधा ताई देतात साहेब इतर कुणा कडून घेत नाहीत न त्यामुळे बर मी जातो खाली तुम्ही लवकर या." सतीश निरोप देऊन निघून जातो.
मृण्मयी आपल आवरून खाली हॉल मध्ये येते. राधा ताई अर्णव च ताट बनवत असतात तोच मृण्मयी विचारते.
"गुड मॉर्निंग राधा ताई झाला का नाश्ता तयार करून काय करताय." मृण्मयी जवळ येत प्रेमाने विचारते.
"हो, बेटा नाश्ता तयार आहे बस दोन मिनिट. (सतीशला) सतीश ताईसाहेबांना नाश्ता दे मी अर्णव साहेबांना नाश्ता देऊन येते बराच वेळ झालाय हं." हातात ताट घेत राधा ताई सांगतात.
आणि अर्णव च्या खोली कडे निघू लागतात. तेवढ्यात मृण्मयी अडवते.
"ताई थांबा मी पण येते माझ्या जवळ काही तरी आहे जे बघितल्या वर ते मला घाबरणार नाहीत थांबा एक मिनिट." मृण्मयी
मृण्मयी राधा ताईंना मध्येच थांबवून आपल्या खोलीत जाते आणि एक नवी कोरी डायरी आणि एक सुंदर पुस्तक हातात घेऊन येते.
"चला मला खात्री आहे ते नाही घाबरणार आपण अर्णव सरांना यातून बाहेर काढायचा प्रयत्न तर करायला हव न डोंट वरी हं." मृण्मयी समजावत म्हणते.
"ठिक आहे चल फक्त जरा सांभाळून." राधा ताई म्हणतात
आणि दोघी अर्णव च्या खोली समोर येतात.
क्रमशः...
नात्याची एक नवी सुरवात काय नाव आहे ह्या नवीन नात्याचं "मैत्री" की "प्रेम" या नवीन नात्याला अर्णव कश्या प्रकारे साथ देईल बघुत पुढील भागात.