पूर्वसूत्र
मृण्मयी आणि अर्णव दोघ नाश्ता करतात. नाश्ता झाल्यावर मृण्मयी आणि सतीश दादा अर्णवला आपल्या खोलीत घेऊन येतात नंतर मृण्मयी बाहेर निघून जाते.
आता पुढे...
यशोदीप कॅफे...
टेबल नं १६ वर जागृती आधीच मृण्मयीची वाट बघत बसली होती तीला कसली तरी अनामिक भीती वाटत होती आणि ते तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होत.
तीची नजर एकसारखी भीतीने कुणाचा तरी शोध घेत होती. आणि त्यातच तीला मृण्मयी येताना दिसली. आणि तिचा जीव भांड्यात पडला.
"काय ग तुला फोन वरूनच मी विचारलं होत न अशी घाबरलेली का दिसत आहेस? सगळ ठिक आहे न." मृण्मयीने खुर्चीवर बसत तीची चौकशी केली.
"काही गोष्टी अश्या असतात मृण्मयी ज्या फोन वर बोलता येत नसतात म्हणून तुला फोनवर काही सांगितल नाही. मला तर बिचाऱ्या अर्णवची काळजी वाटते इतके वर्ष त्याने सगळ कस सहन केल असेल." गायत्री
"तुला काही समजल आहे का त्या मुला बद्दल." मृण्मयी
"हो, बरच काही तो दिवस आमच्या कॉलेजच्या रियूनियन पार्टीचा दिवस होता. आम्ही सगळे जण त्या पार्टीतच होतो अगदी मी सुद्धा ती पार्टी बऱ्याच वेळ चालली होती पण अचानक डान्स फ्लॉवर वर दोन मुलांमध्ये भांडण सुरु झाल त्याच नेमक कारण त्यावेळी समजल नाही कुणाला पण जेव्हा पोलीस तीथे पोहोचले तेव्हा ज्या मुलाचा दोष न्हवता त्यालाच अटक करण्यात आली त्यावरून खूप राडा ही झाला होता पार्टीत. आम्ही खूप विनवण्या केल्या होत्या पोलीसांना अगदी आमच्यातले बरेच जण त्याला सोडवायला पोलीस्टेशन ला ही गेले होते. त्या मुलांमध्ये अर्णव ही होता मला आज ही आठवतय सगळ्यांना हॉस्टेलवर पोहोचायला सकाळ झाली होती. त्याच पार्टीला तो मुलगा ही आला होता पण त्याच नाव आम्हाला कुणालाच माहित नव्हत आमचं कॉलेज संपल ती पार्टी झाली आम्ही त्या घटनेला विसरून ही गेलो होतो. पण त्या दिवशी तु एकदम विचारलस तेव्हा मी न रहावून जुन्या बॅचेस च रेकॉर्ड काढलं आणि चेक केल तर हा फोटो आणि त्याच्या घराचा ऍड्रेस मिळाला." फोटो आणि ऍड्रेस देत गायत्री ने सांगितलं.
तिच्या चेहऱ्यावर भीती स्पष्ट जाणवत होती. न रहावून मृण्मयी ने परत तीला विचारलं.
"ओह, गायत्री तुला कुणाची भीती वाटत आहे का? मी तुला मदत मागून तुझा जीव तर संकटात टाकला नाही न?" मृण्मयीनी काळजीने विचारलं.
"मृण्मयी खर तर मी तुला सांगायला पाहिजे की नको कळत नाहीये मला." गायत्रीने ही काळजीच्या स्वरात सांगितल.
"हे बघ तु मला अगदी मन मोकळेपणाने सांगु शकतेस (थोडस थांबून). मला एक सांग तुझ्या कुणी पाळतीवर आहे का? मी तुला भेटल्यापासून बघतीये तु मला घाबरलेली दिसत आहेस प्लिज जे असेल ते सांग." गायत्रीच्या हातावर हात ठेवत मृण्मयीने विचारलं.
"पंधरा दिवसा पूर्वी तु मला भेटून गेल्या पासून मला सारखं अस वाटतय कुणी तरी माझा सारखा पाठलाग करतय." गायत्री
"अग मग माझ्याशी शेअर का नाही केलस तु हे." मृण्मयीने विचारलं
"मला वाटल माझ्या मुळे तु ही संकटात पडशील मी घाबरलेली होते पण तुला हेल्प करेन अस ही म्हणाले होते त्यामुळे तपास लावला मी बर मी निघते आता तु तुझी काळजी घे हं चल बाय." गायत्री
गायत्रीने तीला ऍड्रेस आणि फोटो दिला आणि निघून गेली.
"आता खूप झाल आहे याच आता मला माझ खर रूप याला दाखवायलाच हव आता संपत सुटणार नाही खूप लोकांना यांनी त्रास दिलाय याचा पापाचा घडा आता भरला." मृण्मयी सगळ आठवून मनाशीच पुटपुटली.
आणि कॅफेतून निघून गेली.
काही वेळा नंतर...
गुलमोहर चाळ...
"दादा, ही खोली सांगु शकाल का.?" मृण्मयी
आपल्या कार मधूनच तीने एका व्यक्तीला खोली बद्दल विचारलं.
"हो चला मी स्वतः घेऊन चलतो तुम्हाला." एक अनोळखी व्यक्ती.
मृण्मयी आपल्या कार मधून उतरली आणि खोलीच्या दिशेने निघाली.
काही वेळा नंतर...
"ही बघा ही आहे खोली." व्यक्तीने खोली दाखवत सांगितल
ती व्यक्ती खोली दाखवून निघून गेली. आणि मृण्मयीने दारावर नॉक करत विचारलं.
"हॅलो कुणी आहे का घरात?" नॉक करून तीने विचारलं.
त्यावेळी तो मुलगा घरातच होता तीला बघताच तो म्हणाला.
"या ना कोण आपण? आपण या आधी भेटलोय का." तो मुलगा
"नाही आपण पहिल्यांदाच भेटतोय तु विश्वरूप कॉलेजचा विध्यार्थी आहेस न." मृण्मयी
कॉलेजच नाव काढताच तो जरा गांगरला अचानक त्याला सगळ्या जुन्या आठवणी आठवून गेल्या आणि त्याच अवस्थेत त्याने मृण्मयीला घरातून हाकलण्याचा प्रयत्न केला.
"मला घालवून तुझे प्रश्न सुटणार असतील तर तु बोलण्या आधीच मी निघून जाते मला काही प्रॉब्लेम नाहीये. पण खरच यानी तुझा त्रास कमी होणार आहे का." मृण्मयीने दार उघडत विचारलं
आणि सरळ घरात आली.
"ताई तुमचा नेमका काय प्रॉब्लेम आहे तुम्हाला मी इथे सुखरूप आहे हे पहावत नाहीये का? हे बघा मी आधीच खूप काही भोगलय मला आता कुठलाच त्रास नकोय या तुम्ही." मुलगा
"मला एक सांग त्रासातून बाहेर पडायचं असत की त्याला कुरवाळून बसायचं असत. तुझ्या घरच्यांचा तर विचार कर एकदा काय वाटत असेल त्यांना काय करत असतील ते कधी विचार केला आहेस याचा? मला एक सांग कॉलेजच नाव काढताच डचकलास का बर एकदम?" मृण्मयीने त्याची समजूत घालत विचारलं
"(मनाशीच) आई वडील. त्यांचा विचार करूनच तर इथे राहतोय आपल संपूर्ण अस्तित्व बदलून माझ नाव गाव माझी ओळख सगळ काही काय करणार होतो मी एक असहायते पलीकडे. सगळ जग जेव्हा आपल शत्रु होत न तेव्हा हतबल होण्यापलीकडे आपल्याकडे कुठला मार्गच शिल्लक रहात नसतो." मुलगा
"अस का म्हणत आहेस हे बघ सगळ जग जरी आपल्या विरोधात उभ राहील न तरी कुणी तरी असत जे कायम आपल्या मदतीला तत्पर असत फक्त ती व्यक्ती आपल्याला शोधायची गरज असते. घाबरू नकोस मला सगळ तुझ्या बद्दल सांग हे बघ काही दिवसांपूर्वी त्या कॉलेजची मी सीडी बघत होते एका पार्टीची सीडी होती ती मला सांग संपत कुलकर्णी नाव ऐकल आहेस तु? त्या पार्टीतून बाहेर जाणारा मुलगा तो तुच होता न." मृण्मयी
"संपत हे नाव तुला कस काय माहित तु कशी ओळखतेस त्याला. मी पुरब हो मीच तो मीच पार्टी अर्ध्यातून सोडून गेलो होतो. मी अर्णव कुलकर्णी ची केअर टेकर राधा जाधव यांचा मुलगा." आपली ओळख करून देत पुरब सांगतो.
"काय तु राधा ताईंचा मुलगा आहेस? पण राधा ताईंनी सांगितल होत तुला संपतनी आपल्या बरोबर नजर कैदेत ठेवलय. मग तु पार्टीत काय करत होतास." आश्चर्याने मृण्मयीने विचारलं
"तु कस ओळखतेस आईला कशी आहे ती ठिक आहे न?" त्याने पाणावलेल्या डोळ्यांनी विचारलं
"हे बघ त्यांची काळजी करू नकोस त्यांचा सांभाळ करायला मी आहे तीथे आणि योग्य वेळ आली की मी तुमची भेट सुद्धा घडवून देईन. मला फक्त एवढ सांग त्या दिवशी काय घडल आणि जर का तु सुटला होतास तर इतके वर्ष कुठे होतास तु." मृण्मयी
"तस मी आणि अर्णव आमच्यात फारसा फरक नाहीये तो घरात नजर कैदेत आहे आणि मी त्यांच्यात राहून नजर कैदेत होतो. मला मारू ही शकत नव्हते ते आई अर्णवची काळजी घेत होती न आमच्या दोघांचा जीव एकमेकांमध्ये अडकलेला होता आई जस त्या बंगल्यात गेली तस त्यांनी मला उचलल होत आई कडून काम करवून घेण्यासाठी. खूप प्रयत्न केला सुटण्याचा पण मार्ग मिळाला नाही शेवटी त्यांच्या ईशाऱ्यावर काम करण्याच ठरवल आणि आईसाठी जगायच असा निर्धार करून तिथेच राहिलो. आणि संपत विरुद्ध पुरावे गोळा करू लागलो. खर तर मी त्यादिवशी अर्णवलाच भेटायला आलो होतो पार्टीत पण कस कोण जाणे माझ्या बद्दल संपतला समजल आणि त्याची माणसं मला तिथून घेऊन गेली पार्टीच्या आधी सुद्धा मी बऱ्याचदा त्याला भेटायचा प्रयत्न केला होता पण माझ दुर्भाग्य मी त्याला भेटू शकलो नाही." पुरब
"म्हणजे तु तीथे ऍडमिशन घेतल नव्हतस? तुझी नोंद आहे तिथल्या रजिस्टर मध्ये." मृण्मयी विचारते
"नाही माझ नाव त्या रजिस्टर मध्ये कस नोंदवल गेल मला नाही माहित मी तर फक्त अर्णवला भेटायला आलो होतो." पुरब
"बर मग पुढे काय झाल तु त्यांच्या हातातून कसा सुटलास आणि त्या पुराव्यांच काय झाल ते आहेत अजून तुझ्या कडे." मृण्मयी
"त्या माणसाच्या छोट्यातल्या छोट्या गोष्टी सुद्धा मला चांगल्याच माहित आहेत मला स्वतःच त्याला सोडायचं नाहीये. मी फक्त आईसाठी थांबलोय ते लोक काय पकडणार मला हो मी लपून राहिलो इतके वर्ष कारण मी योग्य संधीची वाट पहात होतो हे एक युद्ध आहे वाईट आणि चांगल्यामध्ये आणि ते मलाच जिंकायचं आहे. भीती होती आता पर्यंत मला आणि म्हणूनच ज्या दिवशी मी पार्टीतून बाहेर पडलो आणि त्यांनी मला पकडलं होत तेव्हाच त्या लोकांना हुलकवणी देऊन मी त्या लोकांच्या तावडीतून सुटलो होतो मी आईला भेटण्याचा ही प्रयत्न केला पण मला जाणवल मी कुठलं पाऊल उचलल तर सगळ्यांच्याच जीवाला धोका निर्माण होईल म्हणून नाव बदलत जागा बदलत राहु लागलो आणि आता सध्या इथे आहे." पुरब सांगतो
"मी काय बोलु तुला मलाच समजत नाहीये पुरब खूप ग्रेट आहेस तु पण आता तु एकटा नाहीयेस या युद्धात तुझ्या बरोबर मी सुद्धा आहे हे आपल युद्ध आहे. आईची काळजी करू नकोस मी आहे त्यांच्या बरोबर हा माझा नंबर आहे तुला कधी ही वाटल तर कॉल कर मला हं मला तुझ्या कडचे पुरावे मिळतील का?" मृण्मयी विचारते
पुरब लगेच तीला एक पेनड्राईव्ह आणून देतो.
"हे बघ याची एक कॉपी मी माझ्याकडे ठेवतोय आणि ही दुसरी कॉपी तुला देतोय ओके नीट ठेव जपून हा एक पुरावा त्याच्या सगळ्या गुन्ह्यांच सार आहे हं." पेनड्राईव्ह देत पुरब सांगतो
"थँक्स तुझी खूप मोठी मदत झालीये मला लवकरच भेटू आपण बाय." पेनड्राईव्ह घेत मृण्मयी म्हणते
आणि तिथून निघून जाते.
क्रमशः
हे काय चक्क राधा ताईंचा मुलगा सापडला आणि मृण्मयी एवढी शोध मोहीम करतीये म्हणजे लेखिका मोटिवेशनल कोचं व्यतिरिक्त ती अजून ही कुठलं काम करते का बघुत पुढील भागात