आई,
तू पानझडीत ग सुखदुःखाचे वेचती फुलं
भास्कराच्या क्रोधा पुढे उभी राहून ठाम
तू मृतक वृक्षांचे देह जाळून शिजवितो अन्न,
ग आई तुला कसं काय होणारं?
तुझं पर्जन्यात वावर विना कौलारू चा घरं
तू पिकाचं एक-एक कोंब जोपासते जणू
स्वतःच्या गर्भातील दुधावरची तान्हं बाळं,
ग आई तुला कसं काय होणारं?
तुझं उदात्त परिश्रम ग देहाच्या पलीकडचं
शेण-मातीची ग मेंदी रोज हातावर काढून
तू संसाराच्या चार भिंती बनवितेस सबळ,
ग आई तुला कसं काय होणारं?
दुःखाची काटे गळून उभी तुझ्या नशिबावर
तरीसुद्धा धडपडते तुझे पाऊल कधीचं ना थांबले
आयुष्यातील बहुरूपी पात्रांच्या नाट्य-मंचकावर,
ग आई तुला कसं काय होणारं?