ठसा

जगाच्या अधी प्रभात पाहतेजगाच्या अखेर ती स्वप्न पाहते,

न सुखाचे दोन चावे पोटात पणकुटुंब हितासाठी ती अहोरात्र झुंजते,

काट्यांचा पायघडा फुलांचा वाटतेस्वतःच्या आकांक्षा ती काळजात डांबते,

न शिक्षितांसारखं तिचा स्वाक्षर पणअनुभव आणि संघर्षाचा ठसा लावते.