आई,
तुझ्या आटवणी ग माझ्या पावलोपावली
जणू माझ्या देहाची आणि श्वासची सांगळी,
मी जेव्हा-तेव्हा घराचं उंबरठा ओलांडला
तू म्हणे वाटतंय पोराचं लग्न-निरोप चालला,
मला तू स्वतःच्या निर्मळ ममतेच्या पदरात ठेवली
आणि तप्त उन्हातान्हात तळपाय वन्हीत ओतली,
तुझ्याविना जातं ग पोटात ३ पोळी आणि भात
पण तुझं ममत्व ना भासे ग कुटल्याही चाव्यात,
तू लेकरांच्या पोटी घालतेस पोळी आणि पांढरा भात
पण तुझ्याच पोटी जळकी भाकर आणि बुडाचं भात,
शिक्षणाच्या पदव्या हयात कित्येकही कमवनार पण
जीवनाचं सार-रूपी ज्ञान तुझ्याकडेच मिळणार,
तुझं प्रचंड जिव्हाळा, संगोपन आणि परित्याग
मी कुठल्या जन्मात ग हा तुझं कर्ज फेडणार,
बाप निघून गेलं की घराचं कौलारू वितळते
माय निघून गेली की संसारी काळोख पसरते.