मंचावर अडखळले मुखात शब्द तरी,
मी बोलण्याचा सामर्थ्य सोडणार नाहीं;
कंठातील वाणी बेसुरी असलीं तरी,
मी गाणं गायनाचा नाद सोडणार नाहीं;
नर्तन करता क्षणी पाय मुरगळा तरी,
मी माझ्या तालात नाचणं सोडणार नाही;
काव्यात शब्दांचे यमक ना जुळले तरी,
मी कविता लिहिणे थांबविणार नाहीं;
माझे संपूर्णतः रक्त-संबंध तुटले तरी,
मी माणुसकीचं नातं तोडणार नाहीं;
प्रेमात दुःखानं विच्छिन्न झालं हृदय तरी,
मी प्रेमाची भावना त्यागणार नाही;
पथावर बोचले काटे तळपायाला तरी;
मी प्रफुल्लित चालणे सोडणार नाही,
अपयशाच्या दुःखानं भरकटून कोसळलो तरी,
मी मागे वळणार नाही, मी खचणार नाही.