સાવ કોરાં આંસુઓ રેલાય છે ,
આંખ સામે આયખું વહી જાય છે.
સ્તબ્ધ થઈ બેઠી સભા શરમાય છે,
લાજ સાથે સંસ્કૃતિ લૂંટાય છે.
કારમાં બેસીને ઝઘડે બે જણાં ,
લારી લઈ મસ્તીથી બે જણ જાય છે.
એ જ, વારંવાર ની ઘટના વિશે ,
બંધ સૌની બોલતી થઈ જાય છે.
હારનારો સ્મિત કરીને ચૂપ છે,
જીતનારો છળ કરી પસ્તાય છે.
છે હયાતી ફૂલ શી, પીંછા સમી,
બહુ વજનથી વ્હાણ ડૂબી જાય છે !
~રશ્મિ અગ્નિહોત્રી