શિવા-શિવાનો નાદ છે, આ ચિત્તના વિચારમાં,
પ્રણવની ગૂંજ ઊઠતી, હૃદયના તાર તારમાં.
જગત જુએ છે ફૂલ સૌ, ઊગ્યાં છે જે સવારમાં,
ખબર નથી કે મૂળિયાં મથ્યા છે અંધકારમાં.
એ મૌન પ્રેમ સત્ય છે , ન માને જીત હારમાં,
જે બે દિલોની વાત છે, નથી લખી કરારમાં.
વહ્યાં નથી જે આંખથી આ આંસુઓની ધારમાં,
ઘણાંય સ્મિત ને હાસ્ય છે રૂદનના એ પ્રકારમાં.
સદા રહે સ્મરણ મહીં જે પ્રીત છે હૃદય તણી,
એ ધક-ધડક અવાજમાં, એ શ્વાસની સિતારમાં.
ખુશીની હો કે મહેલની,ચમક ખલાસ થઇ જશે,
જલદ ઘણું છે એવું કંઈ એ આંસુભીના ક્ષારમાં .
કદી જો આવું સ્વપ્નમાં તો ઓળખી જજે મને,
ભરી સભામાં તેં હલાવી ડોકી છે નકારમાં .
કરી હતી શરુ મેં તો કથા જ મારી શૂન્યથી,
મળી જવું છે શૂન્ય થઇ અનંત સૂનકારમાં.
ક્ષણે ક્ષણે એ સંભવે , ધરીને રૂપ જૂજવે,
જે ચર-અચર બધામાં છે હયાતીના હકારમાં.
~ રશ્મિ અગ્નિહોત્રી