वादळ नैसर्गिक असो की अतातायी कट्टरधर्मिय
वादळ येतं - जातं आपल्याच मर्जीने पण
त्याला नसते चिंता कुणाची असण्या -नसण्याची
त्याचा हेतू असतो विध्वंश, विध्वंश , विध्वंश ...
भलेही वादळ गात गाणं उध्द्दाराचं
पण नसतो कधीच त्याचा हेतू शुध्द्
वादळ बाळगत नाही परिणामाची
त्याची नसते कधी दिशा ठरलेली ...
वादळ भरकटत जात स्वतः अन
भोवताल व्यापून टाकतो निरंकुशपणे
चिरडून टाकतो निर्दयीपणे जीवन समग्र
छाताडावर नाचून हसत राक्षसासारखं ...
वादळाशी कुणी स्पर्धा करता ना समर्थन
फक्त प्रतीक्षा असे सर्वाना ते शांत होण्याचं
ते आपल्याच धुंदीत आपल्याच मस्तीत मग्न
आसमंतात केवळ अशांती अराजक पसरवत जात
वादळ घर करून राहू शकत नाही कधीच कायमच कुठेही
त्याचे कुणाशी प्रेमाचे संबंध असते ना कसले लागेबांधे
ते पायदळी तुडवीत जाते मानवतेला ,सुकर जगण्याला
वादळाला कुणी भीत नाही की त्याच्यावर प्रेमही करीत नाही