युध्दं नको बुद्ध हवा
कितीदा सांगावं ओरडून
मानवजातीचा कलंक हा
बाबांनो कधी घेणार समजून ?
म्हणतात ना माणूस हुशार सर्वाहून
का मग पुन्हा पुन्हा मातीच खातो
पैसे सत्ता खुर्ची टिकवण्यासाठी लढतो
मरतो- धडपडतो वेळी -अवेळी
युद्धाने केवळ दिला पश्चाताप द्वेष
रक्तामांसाचा खच ,निराशा आणि विध्वंश
बुद्धाने दिली कसे जगावे आचारसंहिता
आनंदी सुकर जगण्याचा मूलमंत्र खरा
संत - महंत ,सुधारक सारे थकून गेले
राजे रजवाडे लयास गेले, काय त्यांचा गुन्हा
सैनिक पहारेदार, कुटुंबेच कुटुंबे निराधार
इतिहासाची पुनुरावृत्ती का मग पुनः पुन्हा ?
क्रांतीची भाषा प्रेमाची असावी सर्वकंष
हे विश्वची माझे घर ,एकमेका साह्य करू
कशास हवे युद्ध विनाशकारी निरंतर
प्रेम द्यावे घ्यावे किर्तीरुपी उरावे जग सोडताना